De tweede

Gepubliceerd op 5 november 2018 23:22

Ik ben altijd zot van staffords geweest, maar omdat ik destijds niet de volledige vrije keuze had -ik woonde immers nog thuis- besloot ik te wachten tot "later".

Enkele jaren later ben ik uit huis gegaan, maar ik had toen al een hond, Mika. Mijn ouders hadden zelf ook honden, waar ze mee opgegroeid was en opeens was zij alleen. Eerst dacht geen haar op mijn hoofd eraan om er een tweede hond bij te nemen; meer hondenhaar, meer eten, meer plaskes en kakskes, maar anderzijds.. ook meer liefde. Wat een dilemma. Ik zag toen ook regelmatig adoptiehonden voorbij komen op Facebook en enkele keren heb ik het overwogen, steeds goed doordacht. Telkens kwam ik tot de conclusie dat een oudere hond bij Mika zetten helaas geen goed idee was. Ze is te dominant en begrijpt de hondentaal naar mijn inziens niet voldoende. Gezien de vaak moeilijke voorgeschiedenis van een adoptiehond, zou die daar op zijn beurt waarschijnlijk ook niet goed op reageren.

Op een zonnige dag ging ik eens langs bij familie van mij, want ze hadden net een hond geadopteerd, Chuck. Een vier-jarige staffordshire bull terrier oftewel een Engelse stafford. Wat een geweldig beest, ik was op slag verliefd. Een grote, stoere hond in een kleine -onder de knie- verpakking, met hoog knuffelbeergehalte. Toen ik naar huis ging wist ik het. Het was tijd voor ‘mijn eigen’ stafford.

Voorwaarde voor mezelf was wel dat het een reu moest zijn en jonger dan zes maanden. Ik heb toen gigantisch veel research gedaan en met verschillende fokkers gesproken. Tot ik een foto van de ouders van Ziggy tegen kwam. Meteen de fokker gecontacteerd en ik mocht de week daarop al langskomen om de pups te zien en alle vragen die ik had te stellen.

Ik ging er heen met de gedachte dat ik de grootste, stoerste, stevigste pup wou, maar ik koos uiteindelijk voor het kleinste reutje van de hoop. Dat had ik destijds bij Mika ook gedaan, al weet ik niet goed waarom. Noem het misschien een "buikgevoel". Stoer is hij ook niet echt, integendeel, hij is de grootste huilebalk die je je maar kunt voorstellen. Zelfs de dierenarts snapt niet hoe zoiets kan en noemt hem "ambetanterik" 😂. In de dagelijkse filmpjes die de fokkers doorstuurden op Whatsapp, is er ook steeds één pup hard huilend te horen, nu heb ik door dat dat waarschijnlijk Ziggy was. Anderzijds is hij heel intelligent en vermoed ik dat hij net zoals wij, probeert te praten om iets duidelijk te maken. Hoe gek dat ook mag klinken. 

Ziggy werd geboren op 22 juli 2016, te St. Willebrord. Hij is een hele lieve, speelse, sociale én stabiele hond, die de hondentaal maar al te goed begrijpt. Mika, zijn grote, dikke vriendin, vindt hij geweldig. Zij hem stiekem ook, hoor. Hij weet perfect hoe hij met haar om moet gaan en wanneer ze er even genoeg van heeft, laat hij haar ook even. Sinds hij er is, is Mika gelukkiger en toleranter. Ook haar vertrouwen in vreemde mensen is gegroeid en haar uitvalgedrag verminderd, want ze ziet dat hij gewoon iedereen leuk vindt. Ik kan dus zeggen dat die "tweede" ons leven zeker heeft verrijkt.


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Marian
een jaar geleden

Prachtig geschreven en de waarheid..Was mijn klein ventje.
Groetjes uit st willebrord