Voedsel, spijs, kost, fret

Gepubliceerd op 14 november 2018 om 20:37

Eten. Het woord waarvoor mijn vriendin en ik tegenwoordig synoniemen moeten gebruiken. Zo niet, worden ze kne-tter-gek.

Wie honden heeft, weet dat ze doorgaans alleseters zijn. Omnivoren dus, denk je. Toch mogen ze helaas niet àlles eten. Nu ga ik hier geen lijst neerzetten met do’s and don’ts wat voeding betreft, dat kan je makkelijk even googelen. Al is het vooral belangrijk om naar de behoeften van je hond (en je portemonnee) te luisteren.

Honden zijn roofdieren en hoewel ze door een merendeel wetenschappers als omnivoren worden beschouwd, is er nog een andere groep wetenschappers die ze als carnivoor klasseert. Ik volg eerder de laatste. Natuurlijk vreten ze alles als het moet, maar ik ben ervan overtuigd dat honden die in hun leven nooit vlees gegeten hebben, op het einde van hun leven vatbaarder zijn voor allerlei kwalen en een minder kwalitatief leven leiden. Daarom is het belangrijk, bij eender welke voeding die je verkiest, dat je op de samenstelling let. Als je hondenbrokken wilt geven, zou er minstens 80% (!) vlees in verwerkt moeten zijn, dit zijn dan de “premium” brokken. In de supermarkt zul je deze nooit tegenkomen, daar mag je al blij zijn met 4% dierlijk afval. De overige 96% bestaat meestal uit tarwe of graan. Iets waar de meeste honden zelfs een allergie door ontwikkeld hebben omdat ze dit totaal niet nodig hebben. Dan zwijg ik nog van het "beendermeel" en van het gigantisch hoge zoutgehalte, dat de nieren van je hond fataal kan worden. Eigenlijk vallen die brokken het best te vergelijken met "gebakken lucht". Voor de premium brokken ga je dus naar de betere dierenspeciaalzaak of online. Je moet daarvoor wel wat dieper in je buidel tasten, maar let op: ook daar zit vaak graan in verwerkt, kijk dus zeker goed de samenstelling na. Ook bij natvoer (blik) gelden dezelfde regels.

Hier ontstond een klein, onvoorzien probleem toen Ziggy er bij kwam. Mika kreeg altijd al premium hondenbrokken, maar op haar zevende zat ik plots met een senior, die opeens veel minder eiwitten mocht eten dan in haar adult-tijdperk en met een junior, die juist véél meer eiwitten moest eten om goed te groeien. Ik moest dus een zak puppy-voer én een zak senior-voer aanschaffen. Bovendien heeft Ziggy relatief zwakkere darmen waardoor hij vlugger last heeft van diarree en scheetjes. Iets eigen aan het ras. Dus het moest zeker van een goed merk zijn, dacht ik.

Geen probleem voor mij, ware het niet dat ze allebei hun eigen brokken niet wouden eten en continu uit elkaars eetbak aten. Het voedermoment werd op de duur het vermoeiendste gedeelte van de dag en na acht maanden puppy-voer, mocht Ziggy dan eindelijk overstappen naar normaal (adult) -voer. Aangezien hij ook van de duurdere merken vaak diarree kreeg, ben ik op dat moment op zoek gegaan naar goedkopere voeding. Uiteraard nog steeds rekening houdend met de samenstelling. Nog een paar andere merken geprobeerd en hoewel mijn portemonnee daar wel beter van werd, hadden de honden er, zoals ik al dacht, niks aan. Mika had als steriele teef last van overgewicht gekregen en Ziggy liet nog steeds veel scheetjes.

 

De dierenarts stelde voor om hun voeding zelf samen te stellen, BARF (bones and raw food). Ja, daar had ik wel al van gehoord, maar wou ik toch liever niet omdat ik dacht dat het heel moeilijk was de juiste verhoudingen te vinden. Ook heb ik de capaciteit (en de bereidheid) niet om bij wijze van spreken hele schapenkoppen en beulingen in mijn diepvries te steken, zelf ben ik namelijk niet zo'n vleesfanaat. Als alternatief is er ook nog het KVV (kant-en-klaar vers vlees); dat lag me wel, maar is doorgaans nog duurder. Tot ik Smuldier ontdekte. Laat me duidelijk zijn, dit is geen topper in het KVV, maar prijs/kwaliteit scoort Smuldier tig keer beter dan alle premium hondenbrokken samen.

Je hebt pakjes die compleet zijn, waar je dus niks meer hoeft aan toe te voegen of pakjes voor af en toe, die als lekkernij dienen of waaraan je zelf nog spiervlees, orgaanvlees en botten toevoegt. Je kan dit ook aanvullen met kip of een eitje, vette vis, wat koolhydraten en wat groenten (niet alle groenten!). Hoeveel je hiervan geeft is afhankelijk van de behoefte van je hond, maar dat is toch vooral uittesten in het begin. Het makkelijke voor mij hieraan is dat ze nu allebei hetzelfde voer krijgen, ondanks hun verschillende noden. Je bewaart het in de diepvries en ontdooit het in de koelkast. Vlak voor het serveren kun je het vlees eventueel eventjes op kamertemperatuur laten komen voor honden die dat aangenamer vinden, maar het hoeft niet en die van mij could not care less.

Moraal van het verhaal: Ziggy laat geen windjes -aka stille killers- meer, maakt eindelijk normale stoelgang en ons Mika heeft haar gezonde gewicht terug. Ze krijgen nu voedsel dat veel dichter bij hun natuurlijke gedrag ligt en dat bovendien graan-vrij is. Kortom, hondjes blij, portemonnee blij, ik blij.

*Ik ben geen  voedingsdeskundige, dit artikel is louter op mijn eigen ervaring gebaseerd.


Reactie plaatsen

Reacties

Sarah
5 maanden geleden

Top! Nog nooit van gehoord. Had ik dat nu eerder geweten voor Santos 😅

Jelle
5 maanden geleden

Die stinkbommen van Santos herinner ik mij ook nog inderdaad 😂