Connecterra

Gepubliceerd op 28 november 2018 22:04

Onlangs gingen we Connecterra verkennen. Een geweldigmooi, groot natuurgebied met bergen en meren in Limburg, volledig aangelegd door de mens, daar waar vroeger de steenkoolmijnen waren. Het wordt ook wel eens een Vlaams stukje Scandinavië genoemd. 

Dat het daar prachtig is kan ik beamen. Geen enkel landschap lijkt er op elkaar. Keer op keer word je verwonderd door de vele kleuren en het uitzicht. Helaas was van een stukje rustige natuur voor mij geen sprake. Op elk pad kwamen we mensen tegen, of mensen met honden of spelende kinderen. Voor ons en achter ons, nooit waren we alleen. Het had misschien gescheeld als we niet op een zondag waren gegaan, maar voor de honden, voornamelijk Mika, was het veel te druk. Hen los laten was geen optie en aangelijnd was het ook een hele klus op sommige moeilijk bewandelbare paden.

Het alom bejubelde "panoramisch uitzicht" op de bergen, waarvoor we aanvankelijk kwamen, moesten we ook aan ons voorbij laten gaan. Dat was namelijk enkel bereikbaar via steile trappen, iets dat toch wel moeilijk gaat met een senior hond van 45 kilogram. We hadden nochtans hoge verwachtingen. Ik had het idee een leuke blogpost te kunnen schrijven over een -voor mij- nieuwe plek en zalige foto's van het uitzicht erbij te kunnen zetten, vergezeld door de boodschap "allen daarheen!". Wat ik natuurlijk niet te letterlijk bedoel en achteraf gezien misschien beter gewoon niet aanmoedig.

Niettemin had ik de website goed bestudeerd en daar werd alles redelijk hondvriendelijk voorgesteld. Ja, ze waren er wel welkom, maar wist ik veel dat ze die bergen niet zomaar op zouden geraken en dat het daar zo druk zou zijn. Hoewel dat misschien ietwat naïef was van mij en ik waarschijnlijk te veel verwend ben door de stilte en rust die ik in de Ardennen altijd vind.

 

Ergens in de Ardennen, 2017

 

Want begrijp me niet verkeerd: ik schrijf hier geen 'slechte review' over Connecterra of over degenen die daar wel hun gading vinden, maar ik ben -zoals ik daarnet al suggereerde- altijd op zoek naar rust. Naar plekken waar de honden vrij en veilig kunnen spelen, rennen en ontdekken, zonder dat ik ondertussen aan het andere eind van de vijf meter lange leibanden hang te bengelen. Zulke plaatsen zijn er wel nog in België, alleen niet meer in Vlaanderen, vrees ik. 

Op dit moment sta ik uiteraard twijfelachtig tegenover het feit of ik hier in de toekomst nog wel mijn reeds gekende comfy spots uit de ongerepte Belgische natuur wil delen. Het spreekt voor zich dat ik het daar niet in een tweede Connecterra wil zien veranderen. Langs de andere kant help ik met dit blog artikel misschien andere baasjes met een "moeilijke" hond in de zoektocht naar al dan niet geschikte wandelplaatsen.

Ondanks dat Connecterra niet aan mijn verwachtingen voldeed, wil ik nog meegeven dat we al bij al wel van de wandeling hebben genoten. We wandelden uiteindelijk toch een kleine tien kilometer, met hier en daar een tussenstop om iets te eten of te drinken, of om tegenliggers even door te laten. Gezien de omstandigheden kozen we voor de minder populaire, alternatievere routes, waarbij we ook af en toe eens van het pad afweken. Zodoende dat we de weg naar de uitgang zelfs waren kwijtgeraakt. Het was toen al late namiddag en we hadden de indruk dat het er al minder druk was dan in de voormiddag, wat de wandeling toch aangenamer maakte en het feit dat we verdwaald waren verzachtte. Bovendien kregen we er ook nog eens een mooi uitzicht langs het water voor terug!

Laat je dus niet ontmoedigen door mijn eerlijke, ongezouten mening. Ga het vooral zelf ontdekken!

 


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.