Help mij, help mij uit de nood of de jager schiet mij ....

Gepubliceerd op 1 januari 2019 om 14:54

De heenweg was behoorlijk enerverend. Ziggy piepte en huilde de volle twee uur lang. Hij houdt echt niet van de auto. De rit van 200 km was dus zowel voor hem als voor ons een kwelling. Gelukkig hebben we het overleefd en kwamen we met z’n allen heelhuids aan in Nassogne.

Jep, de Ardennen. Een dorpje waar ik al een paar keer ging bivakkeren met de honden en waar ik eigenlijk mijn hart een beetje verloren ben. Het bos van Nassogne sluit aan bij Het Grote Woud van Saint-Hubert en er loopt een 6,5 km lange verharde weg door, waar de wandeling eigenlijk start. Aan de rechterkant van de weg is er een loofbomen bos, waar je voorbij een bivakzone wandelt en nog wat verder is er ook een barbecueplaats voorzien. Aan de linkerkant heb je een prachtig groen naaldbomen bos, waarin een klein houten kasteel staat. Lang geleden gebouwd door een neef van Napoleon Bonaparte. De wagen laat je best achter in het centrum (2km verderop) gezien er geen parkeergelegenheid is, maar voor echte wandelaars is dat natuurlijk geen probleem (knipoog).

Normaal mijden we de omgeving tijdens het jachtseizoen, maar deze keer kriebelde het te veel. Aangezien het tweede kerstdag was, dacht ik dat het er wel rustig zou zijn. Vooraf verschillende websites met jachtdata gecheckt dus ik was goed voorbereid. Safety first natuurlijk. Het zou immers niet de eerste hond zijn die wordt afgeknald door een schietgrage jager.

Daar gearriveerd, zagen we dat de weg open was en dat er op het eerste zicht inderdaad geen jacht plaatsvond die dag. We verlaten de weg vanaf de barbecuezone en duiken het naaldbomen bos in. Iets wat me heel erg opviel was de akelige stilte. Geen enkele vogel hoorden we fluiten. Ik wou 100% zeker zijn dus liet de honden de eerste kilometers aangelijnd terwijl ik de boel verkende. Plots hoorden we in de verte toch geweerschoten. Ik wist dat er in het nabije Saint-Hubert wel gejaagd werd die dag, dus ik vermoedde dat het vandaar moest komen. Toen bleek dat we echt wel alleen waren in het gebied heb ik ze dan ook los gelaten. Ze luisteren allebei goed. Mika wijkt geen meter van mijn zijde, Ziggy blijft ook altijd in de buurt én komt meteen terug als ik hem roep. We hebben hier de laatste tijd heel hard aan gewerkt na een voorvalletje met koeien afgelopen zomer. Maar dat vertel ik wel een andere keer.

Als je hond niet goed luistert en niet makkelijk terugkomt, raad ik af om hem los te laten. Zeker tijdens het jachtseizoen is het opgejaagd wild al zo van slag dat je natuurlijk niet wilt dat je hond de dieren nog banger maakt. Ook rijden er af en toe auto’s op de verharde weg en de grotere wegen rondom het bos. Het bos zelf bevat enkele dichtbeboste stukken die opeens steil naar beneden gaan en waar je je viervoeter zo uit het oog kunt verliezen. Een gehoorzame hond is daarom zeer belangrijk!

Gewoonlijk gaan we eerst door het naaldbomen bos, om dan terug te keren en de weg over te steken naar het loofbomen bos. Wanneer je daar door gaat, kom je op een gegeven moment uit aan de weide met de hutjes van de in openlucht levende varkens van La Ferme Magerotte. Heel leuk om te zien. Deze keer hebben we dat niet gedaan en bleven we in het gebied waar we gestart waren, omdat ik nog steeds op mijn hoede was voor eventuele jachtpartijen.

Van de wandeling hebben we allemaal enorm genoten. Ik werd betoverd door het mistige, bevroren landschap rond het kasteeltje. 

Ziggy droeg voor de gelegenheid een vest, want tijdens al onze vorige wandelingen slaagde hij er telkens in zichzelf te verwonden aan uitstekende takken en doornen. Bovendien was de temperatuur inmiddels onder 0 gezakt, met zijn korte vacht kwam zijn jas daarom goed van pas. Deze heb ik bij Decathlon gekocht voor 19,99 euro.

Na de middag hebben we een open plek uitgezocht om even een lunchpauze te nemen, wel volledig volgens het "leave no trace" principe. Afval opruimen en meenemen is hier de boodschap!

En terwijl ik even quality time met Mika had, zag Ziggy z'n kans weer schoon... (zie foto)

Toen de zon onder ging, zijn we terug naar de wagen gegaan. Er is geen verlichting in het bos en je verdwaalt er makkelijk. De honden waren ook helemaal uitgeput en dat was werkelijk een droom in de wagen met Ziggy. Hij gaf geen kick meer! 


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.